Biografia Soundgarden

Jesteś wyjątkową osobą. Nie wystarcza Ci tylko słuchanie muzyki Soundgarden.
Chcesz więcej. Informacji. Historii. Faktów.
Pytania dotyczące zespołu wypalają dziurę w Twoim mózgu i potrzebujesz odpowiedzi.
Co to znaczy Badmotorfinger?
Od jak dawna Kim ma swoją brodę?
Co to jest Superunknown?
Dlaczego Chris ściął swoje włosy?
To wszystko są pytania, na które nie powinieneś(-naś) tracić czasu.

To jest opowieść o Soundgarden od ich początku do końca, wyszczególniająca ważniejsze fakty z ich historii i to, czego dokonali.
Wszystko zaczęło się w 1981 roku, kiedy Kim Thayil i Hiro Yamamoto zdecydowali się opuścić wietrzne
i posępne klimaty Park Forest w stanie Illinois i wyruszyli na Zachód w kierunku deszczowych i posępnych klimatów Seattle w stanie Washington. Po przyjeździe do Seattle, spotkali się z wokalistą Chrisem Cornellem, który do tej pory bębnił w paru małych kapelkach. Kiedy Yamamoto, Thayil i Cornell zebrali się razem, zaczęli dyskutować o wspólnym podziwie dla punkowych zespołów jak The Stooges i hard rocka Alice Cooper i Black Sabbath. Ostatecznie założyli swój własny zespół i wkrótce zdali sobie sprawę, że Chris nie jest w stanie śpiewać i bębnić jednocześnie i przekonywająco. Zaczęlo się więc poszukiwanie perkusisty. Na krótko skumali się z lokalnym bębniarzem, Scottem Sundquistem, ale podpatrywali perkusistę Skinyard, Matta Camerona. Chłopaki chcieli namówić Matta do dołączenia do ich zespołu, ale jako że Skinyard radził sobie w tym czasie całkiem nieźle, Matt się opierał. Ostatecznie Matt zeskoczył ze statku i uzupełnił skład Soundgarden.
Po kilku występach w mieście nadarzyła się okazja aby nagrać parę piosenek na album składankowy. Trzy piosenki (Heretic, Tears To Forget i All Your Lies) wylądowały na składance Deep Six.
W 1987 roku Soundgarden podpisali kontrakt z wytwórnią Sub Pop i wydali EP-kę Screaming Life. Sup Pop wydał także ograniczony nakład singla promocyjnego (Hunted Down/Nothing To Say), który stał się przedmiotem kolekcjonerstwa wartym do 100 dolarów. Mniej niż rok później zespół wydał EP-kę Fopp, która wraz ze Screaming Life została wydana w 1990 jako album pełnej długości.
Od czasu wydania Screaming Life i Fopp Soundgarden zdobyli sporą rzeszę fanów w okolicach Seattle i szerzyły się wieści, że nowy dźwięk powstaje nad wybrzeżem Pacyfiku. Wielkie koncerny płytowe zaczęły węszyć w okolicy i wyrażać swoje zainteresowanie, ale Soundgarden zdecydowali, że mniejsza wytwórnia bardziej odpowiada ich potrzebom, więc zawarli kontrakt z kalifornijską SST Records.
Jesienią roku 1988 zespół wydał Ultramega OK, swoją pierwszą płytę długogrającą. Koncertowali w Stanach i w Europie oraz otrzymali pierwszą nominację do nagrody Grammy. Przy przyklasku krytyki i mnożących się dobrych recenzjach, chłopaki zdecydowali się podpisać umowę z A&M Records, no i we wrześniu 1989 zostało wydane Louder Than Love. To była ostatnia płyta, na której zagrał Yamamoto, który opuścił zespół nie godząc się na narastające naciski i rozgłos. Potrzebując basisty zespół pozyskał Jasona Evermana, który wcześniej spędził około 5 minut z Nirvaną jako drugi gitarzysta. Koncertowali mocno promując Louder Than Love, a także razem z Faith No More i Voivod. Wcześniejszy koncert został zfilmowany i wydany na video jako Louder Than Live. Na tej taśmie można obejrzeć rozpalający występ zespołu i takie rozmaitości jak Big Bottom zespołu Spinal Tap oraz Earache My Eye zespołu Cheech & Chong.
Jednakoż rzeczy nie szły dobrze z Evermanem i wkrótce po zakończeniu trasy odszedł on z zespołu. Rozpoczęły się poszukiwania następnego basisty i wkrótce chłopaki dokoptowali lokalnego muzyka, Bena Shepherda, który był przyjacielem Kima. Ich pierwszym dziełem w nowym składzie był singiel dla Sub Pop: Room A Thousand Years Wide/HIV Baby, który został rozprowadzony gratis wśród członków klubu singla miesiąca Sub Pop. Jako że wyprodukowano tylko 5 tysięcy egzemplarzy, kolekcjonerzy wyceniają go na ponad 50 dolarów.
W kwietniu 1990 przyszła tragiczna i przedwczesna śmierć byłego kolegi z pokoju Chrisa, wokalisty Mother Love Bone, Andy Wooda. Jako sposób na przezwyciężenie frustracji i żalu, Chris napisał parę piosenek w hołdzie Andy'emu. Razem z Mattem Cameronem i byłymi członkami Love Bone - Stonem Gossardem i Jeffem Amentem dopisał jeszcze kilka utworów. Wraz z Mike'iem McCready z nowopowstałego Peal Jam, ta supergrupa weszła do studia zimą 1990 by nagrać płytę Temple Of The Dog. W trzech utworach zaśpiewał dodatkowo Eddy Vedder.
Matta Camerona można także posłuchać bębniącego na płycie Ankey Low Day zespołu Tone Dogs, gdzie występuje awangardowy saksofonista jazzowy, Amy Denio.
Wiosną 1991 Soundgarden weszli do studia z producentem Terrym Date, aby pracować nad swoją trzecią płytą długogrającą. We wrześniu tego roku wydany został Badmotrfinger. W końcu zespół zaczął być obecny w radio i w MTV, czego dotąd nie dostąpił. Wspierając tą płytę, Soundgarden rozpoczęli wypełniać wyczerpujący rozkład koncertów. Rozpoczynając w końcu roku 1991 zespół wyruszył w trasę przez Stany i Kanadę z Guns n' Roses, a potem był supportem dla Skid Row w USA. Po ich zakończeniu wyruszyli do Europy, gdzie byli już główną gwiazdą, a ich koncerty otwierał Corrosion Of Conformity. W kwietniu wrócili do Stanów gdzie koncertowali po Monster Magnet i Swervedriver. Miesiąc później byli znowu w Europie, otwierając występy Guns n' Roses. W lipcu, z powrotem w Ameryce, wystąpili na drugiej Lollapaloozie. Ostatecznie, w sierpniu 1992, po prawie roku nieustannych koncertów, Soundgarden wrócili do Seattle na zasłużony odpoczynek.
Leniuchowanie nie trwało jednak długo, gdyż Soundgarden przedsięwzięli kilka projektów, jako zespół i indywidualnie. Pierwszym z nich, który ujrzał światło dzienne był film Singles, który trafił do kin wczesną wiosną 1992. Na ścieżce dźwiękowej znalazł się jeden utwór Soundgarden i jeden Chrisa solo. Zespół odegrał także scenę w filmie, gdzie w zapierającym dech w piersiach popisie sztuki aktorskiej, zagrał kapelę występującą w klubie. Na początku 1993 Matt i Ben zebrali ekipę kilku swoich przyjaciół, przezwali się Hater i nagrali 10 utworów, które zostały wydane przez A & M. Dwa wyprzedane do ostatniego miejsca występy w Paramount Theater w Seattle zostały sfilmowane podczas trasy Badmotorfinger i wydane na początku 1993 roku jako Motorvision, druga kaseta video Soundgarden. Chris napisał parę piosenek, które zostały nagrane przez Alice Coopera. Soundgarden wniósł kilka utworów dla wyższych celów. Były to składanki No Alternative, która wspierała badania nad AIDS oraz Alternative NRG dla Greenpeace.
Zespół wszedł do studia w połowie roku 1993 by nagrywać Superunknown i na krótko wyruszył w trasę jesienią z Neilem Youngiem, gdzie mieli okazję wypróbować nowy materiał na fanach. Mając album ukończony, ale nie wydany, Soundgarden znowu wyruszyli w drogę. Styczeń i luty roku 1994 widział chłopaków grających po raz pierwszy w Australii i Japonii. Wrócili do Stanów w połowie lutego, a 8 marca wypuszczona została Superunknown. Hordy obślinionych fanatyków Soundgarden z trzęsącymi się rękoma zapełniły sklepy i chwytały kopie nowego albumu, który zadebiutował na liście Billboardu na pierwszym miejscu. Chłopaki świętowali łykając pigułki na chorobę powietrzną i podskakując w samolocie do Europy, gdzie rozpoczęli dwumiesięczną trasę koncertową. Wróciwszy do Stanów w kwietniu, wyruszyli na pierwszy koncert ich północnoamerykańskij trasy. Tad i Eleven zostały zaproszone by otwierać występ, Reverend Horton Heat i You Am I otwierały w drugim etapie. W połowie kanadyjskiej części drugiego etapu Chris zaczął odczuwać problemy z głosem. Zespół został zmuszony do odwołania swoich planów na kolejną trasę w Europie wskutek wskazań doktora by Chris dał trochę odpoczynku swoim strunom głosowym. Więc zespół został zmuszony zrobić przerwę na kilka miesięcy kiedy Chris powstrzymywał się od śpiewania i pracował nad powrotem do pełnej sprawności. W tym czasie Soundgarden zostali uhonorowani swją pierwszą nagrodą MTV za najlepszy teledysk heavy metal/hard rock za Black Hole Sun. Podczas zimowych miesięcy przełomu 1994/1995, pisali i ćwiczyli nowy materiał i umieścili jeden kawałek - Blind Dogs, na ścieżce dźwiękowej do filmu Basketball Diaries. Inna piosenka - Kyle Petty (Son Of Richard), znalazła się na składance, która wspomogła organizację Home Alive z Seattle. W marcu wszyscy ubrali się ładnie i udali się na rozdanie nagród Grammy, gdzie wygrali dwie z czterech kategorii, w których byli nominowani, czym bardzo uradowali swoje mamusie.
Podczas lata 1995 chłopaki weszli w świat internautów, maniaków komputerowych i cyberpunków, gdzie pomogli w zaprojektowaniu i rozwoju swojej własnej strony WWW i projektu CD-PLUS. CD-PLUS zawiera 40 minut nowego materiału Soundgarden 'Space Jam' i tyle fajnych rzeczy by nawet najbardziej cyniczna istota ludzka miała rozrywkę na kilka miesięcy. Ben i Matt znowu zeszli się razem, zagrali kilka koncertów i nagrali nową piosenkę, którą można usłyszeć na składance Hempilation. By zakończyć lato zespół poleciał do Europy by nadrobić zaległości z zeszłego roku spowodowane problemami z gardłem Chrisa.
Po trzech tygodniach koncertowania na powietrzu i na festiwalach, Soundgarden wrócili do Stanów, gdzie zaczęli nagrywać nową płytę. 21 maja 1996 roku, opromieniona chwałą, została wydana Down On The Upside z 16 nowymi utworami. Zrobiono parę teledysków, wydano kilka singli. Zespół wystąpił na festiwalu Lollapalooza. We wrześniu i październiku zespół koncertował w Europie, zawitał także do czeskiej Pragi. Następnie odbyła się zimowa trasa po USA. Na początku 1997 roku Soundgarden wyruszyli do Australii. Wracając do Stanów, chłopaki zatrzymali się na Hawajach, gdzie dali dwa koncerty.
A 9 kwietnia 1997 roku ogłosili niespodziewanie zakończenie działalności Soundgarden i rozpoczęcie karier solowych.

powrót